نیکی لائودا، راننده سوئیسی مسابقات اتومبیل رانی که ۳ بار به عنوان قهرمانی رقابت های جهانی فرمول یک دست یافت و به عنوان یکی از بزرگ ترین رانندگان مسابقات سرعت در اتومبیل رانی شناخته می شد روز دوشنبه، ۲۰ می ۲۰۱۹ چشم از جهان فرو بست. خانواده او خبر درگذشتش را به اطلاع خبرگزاری رسمی اتریش رسانده اند؛ اما علت مرگ هنوز مشخص نشده است.
بیوگرافی نیکی لائودا
آندرس نیکولاس لائودا در ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۹ در وین اتریش متولد شد. پدر او ارنست پیتر و مادرش الیزابت لائودا نام داشتند. نیکی و برادرش فلوریان در یکی از خانواده های بزرگ کشور اتریش متولد شده و رشد کردند. پدربزرگ پدری آن ها، هانس لائودا موسس و مالک یک امپراطوری بزرگ صنایع ساخت کاغذ بود. نیکی دانش آموزی با استعداد اما تنبل بود و والدینش از او انتظار داشتند وارد شغل خانوادگی شود. اما اتومبیل به عشق او تبدیل شد. در زمانی که به مدرسه می رفت، با اتومبیل BMW عموی خود در کارخانه کاغذسازی رانندگی می کرد. در سن ۱۸ سالگی مدرسه را رها کرد و با قرض کردن پول برای خرید یک اتومبیل مینی کوپر، وارد مسابقات رانندگی در کوهستان شد. یک سال بعد او پول بیشتری قرض کرد و یک پورشه ۹۱۱ خرید.
در سال ۱۹۶۹ او به صورت جدی وارد دنیای مسابقات شد و در سطوح پایین مسابقات موفق به کسب ۸ پیروزی شد. در طی چند سالِ پس از آن، نیکی لائودا بیمه عمر خود را فروخت و بدون اجازه، از برند خانواده خود برای سرمایه گذاری در جهت خرید اتومبیل های بهتر برای مسابقاتِ جدی تر استفاده کرد. موفقیت های او توجه انزو فراری، مالک کمپانی اتومبیل سازی ایتالیایی را به خود جلب کرد و باعث شد وی در سال ۱۹۷۳ از نیکی لائودا برای پیوستن به تیم فراری دعوت به عمل کند.
لائودا بارها در جریان تصادفات مختلف در مسابقات مصدوم و مجروح شد و حتی یک بار نیز تا آستانه مرگ پیش رفت. او در سال های ۱۹۹۷، ۲۰۰۵ و آگوست ۲۰۱۸ عمل پیوند کلیه انجام داد و در حالی که با بیماری سختی در شش هایش دست و پنجه نرم می کرد، در بیمارستانی در وین اتریش عمل موفقیت آمیز پیوند شش را نیز انجام داد.
خانواده او که در در بخش صنعت فعال بودند، با حضور او در رقابت های اتومبیل سواری مخالف بودند. لائودا یک جنگجوی عاشقِ جاده بود که با درخشش خود موجب حیرت کارشناسان این رشته و نیز جمعیتی می شد که در کنار مسیرهای پر پیچ و خم مسابقه و رقابت های گرند پری در اروپا، آفریقا، آسیا و آمریکا صف می کشیدند. برای یک راننده، حرکات دقیق و متمرکز در میان جاده ها و مسیرهای پر پیچ و خم با سرعت بالا، جرات بالایی می طلبد.
“فرمول یک یعنی کنترل این اتومبیل ها و سنجش محدودیت های خود” این ها سخنان لائودا در مصاحبه با تلگراف در سال ۲۰۱۵ است. “مردم برای همین تن به مسابقه می دهند – برای درک کردن سرعت، اتومبیل و کنترل. در دورانی که من مسابقه می دادم، اگر زیاده روی می کردی و با سرعت بسیار بالا حرکت می کردی خودت را به کشتن می دادی. برای زنده ماندن در آن دوران مجبور بودی در جاده هایی با عرض کم، تعادل را برقرار کنی.”
به غیر از رقابت های ایندیانا پولیس آمریکا که به صورت ۲۰۰ دور در یک پیست ۴ ضلعی ۲.۵ مایلی با پیچ های نرم و منحنی برگزار می شود، دیگر رقابت های گرند پری در سطح جهان در جاده های عمومی انجام می شود که دارای پستی و بلندی بوده و مسیرهایی با شکل و شمایل عجیب با پیچ هایی به سمت چپ و راست و تیزی متنوع را در خود دارد.
دوران حرفه ای در فرمول یک
لائودا در طی دوران حرفه ای ۱۷ ساله خود (بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۵) با اتومبیل های مختلفی مانند پورشه کابین باز، فراری، مک لارن و دیگر چهارچرخ های پیشرفته دنیا ( و بیشتر در رقابت های فرمول یک)، در ۲۵ گرند پری به عنوان نخست دست یافت. به ۶ راننده اول در هر مسابقه امتیازاتی تعلق می گیرد و با جمع کردن بالاترین امتیازات در ۱۶ مسابقه، لائودا در سال های ۱۹۷۵، ۱۹۷۷ و ۱۹۸۴ به مقام قهرمانی مسابقات جهان دست یافت.
از سال ۱۹۵۰ که اهدای جوایز آغاز شد، تنها ۵ راننده بیشتر از لائودا (۳ عنوان) عنوان قهرمانی کسب کرده اند. رکورد دار قهرمانی ها، مایکل شوماخر آلمانی است که بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به ۷ عنوان قهرمانی دست یافت.
لائودا که دارای مجوز خلبانی بود، “شرکت هوایی لائودا” را تاسیس و برای سال های زیادی آن را اداره کرد. شرکت او در ابتدا فقط پروازهای چارتری را انجام می داد اما در ادامه، پروازهایی به مقصد های جنوب شرقی آسیا، استرالیا و قاره های آمریکای شمالی و جنوبی نیز به طور منظم به برنامه اضافه شد. گاهی اوقات نیز خلبانی پروازهای ایرلاین خود را شخصا بر عهده می گرفت. در سال ۱۹۹۱، یکی از هواپیماهای جت این شرکت در تایلند دچار سانحه شد و تمامی ۲۲۳ سرنشین هواپیما کشته شدند. لائودا نیز در کانون بازرسی ها و تحقیقات این حادثه قرار گرفت که بعدها مشخص شد این سانحه یک اتفاق بوده است.
پس از کسب اولین قهرمانی جهانی در سال ۱۹۷۵، به نظر می رسید قهرمان سال ۱۹۷۶ نیز لائودا خواهد بود. او در ۵ دور از دورهای اولیه به مقام نخست رسید و در ۲ دور دیگر نیز دوم شد. اما در دور بعدی مسابقات، در گرند پری آلمان در نوربورگ رینگ – یک دورِ ۱۴ مایلی با ۷۶ پیچ – شرایط برای لائودا و فراری ۱۳۰۰ پوندی قرمز رنگش خوب پیش نرفت.
هوا بارانی بود و او با سرعت ۱۴۰ مایل بر ساعت به یک قسمت لغزنده از پیست وارد شد. اتومبیلش دور خود پیچید، به فنس برخورد کرد و موجب متلاشی شدن کلاه ایمنی اش شد. سپس به یک خاکریز برخورد کرد و به مسیر جاده بازگشت که در این هنگام نیز چندین اتومبیل دیگر که تازه از راه رسیده بودند به اتومبیل او برخورد کردند. باک سوخت اتومبیل آتش گرفت و لائودا در کابین خود در بین شعله ها و زبانه های آتش احاطه شد.
در همان زمان ۳ راننده دیگر او را از درون لاشه اتومبیل بیرون کشیدند. سوختگی های شدیدی بر روی صورت، سر و دست های او مشاهده می شد و همچنین به خاطر ضربه ای که خورده بود، در ناحیه استخوان های گردن و دیگر قسمت های بدن نیز شکستگی ایجاد شده بود. گوش راست او سوختگی شدیدی داشت. دود سمی و گازهای متصاعد شده از اتومبیل در حال سوختن، باعث آسیب رسیدن به شش های او شده بود. وی که به حالت کما رفته بود، به سرعت به بیمارستان و سپس به یک مرکز سوختگی منتقل شد و به نظر می رسید که امیدی به زنده ماندن او وجود ندارد.
در سومین روز حضور لائودا در بخش مراقبت های ویژه، یک کشیش کاتولیک وارد اتاق شد و شروع به خواندن دعای پیش از مرگ کرد! لائودا در حالت هوشیاری به سر می برد و این دعاها او را عصبانی کرد.
لائودا پس از نجات باورنکردنی از این وضعیت و زنده ماندن در مصاحبه با Newsday گفت: “با خودم می گفتم اگر او می خواهد این دعاها را بخواند مشکلی نیست، بخواند، ولی من تسلیم نمی شوم!”
او چند عمل جراحی و نیز پیوند پوست انجام داد که اثرات آن برای همیشه بر روی سر او باقی ماند. بخشی از گوش راست او از بین رفت، موهای سمت راست سرش، ابروها و هر دو پلکش را نیز از دست داد و به همین خاطر برای پوشاندن این نقص ها ، همیشه یک کلاه قرمز رنگ بیسبال بر سر می کرد. اما او کم کم شروع به حرف زدن کرد، کم کم راه رفت و کم کم برای بازگشت خود به دنیای رانندگی و مسابقات برنامه ریزی کرد!
شش هفته پس از این حادثه وحشتناک، لائودا در رقابت های گرند پری ایتالیا در مونتزا به مسابقات بازگشت. برخلاف تمام پیش بینی ها، او در این رقابت ها چهارم شد و دوباره به روند کسب پیروزی بازگشت. لائودا در رقابت های ۱۹۷۶ پس از دوست بریتانیایی خود جیمز هانت به مقام دوم رسید.
یک سال بعد لائودا موفق شد با برتری یک امتیازی مقابل هانت به مقام قهرمانی دست یابد. ۷ سال بعد و پس از چند فصل ناموفق در مسابقات و نیز دو سال بازنشستگی در این بین، لائودا موفق شد آخرین قهرمانی خود را نیز در رقابت های جهانی کسب کند. او در سال ۱۹۸۵ از دنیای حرفه ای اتومبیل رانی خداحافظی کرد.
